Το Καβουρδιστήρι

Τα μεγαλεία έρχονται και φεύγουν αλλά δεν ήταν ποτέ μεγαλείο αυτό που είχαμε. Η τηλεόραση στην Ελλάδα είχε πάντα έναν προβληματικό χαρακτήρα. Βρισκόμαστε αισίως στην 3η δεκαετία της σύγχρονης ελληνικής τηλεόρασης και παρόλο που βοήθησε η οικονομικο-πολιτική κρίση δεν νομίζω ότι είχαμε κάποιο σπουδαίο υπόβαθρο που θα ανθούσε υπό άλλες συνθήκες. Η τηλεόραση παραμένει μια πικρή ιστορία και επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις πιο ευαίσθητες μονάδες του πληθυσμού.

Η αρπαχτή είναι στο πνεύμα μας, από τη μεταπολίτευση και μετά, οι πολιτικές που έγιναν πράξη -ενάντια στη θεωρία- το καλλιέργησαν. Η τηλεόραση είναι μία ακόμα κομπίνα των ισχυρών οικονομικά να γίνουν κάτι περισσότερο από κομμάτι της αγοράς, να γίνουν μέρος της συνείδησης. Η απάτη δεν είναι μόνο οικονομική είναι δυστυχώς και πολιτική.

Στα πρώτα βήματά μας προς την οικονομική άβυσσο στα τέλη του 2008, ήταν η τηλεοπτική εικόνα που διαμόρφωνε τις αποφάσεις των κομμάτων. Το έλατο στην πλατεία συντάγματος να φλέγεται έκανε το γύρω του κόσμου. Το γύρω της Ελλάδας έκανε και το νέο έλατο που είχε μερικούς φιλικούς κυρίους των ΥΜΕΤ, κι αυτοί ταιριαστά ντυμένοι στα πράσινα, να το τειχίζουν από τον όχλο. Μπορεί να ήταν τυχαίο αυτό ως εικόνα αλλά οι τηλεοπτικές ειδήσεις μετέφρασαν σε απλά ελληνικά το μήνυμα “Τα σύμβολα μετρούν και η κυβέρνηση είναι σταθερή!”. Ένα κομμένο έλατο είχε μεγαλύτερη αξία από τις τρεις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν μέσα στον πυκνό καπνό που γέμισε τα γραφεία της MARFIN. Οι δολοφόνοι είχαν ακόμα περισσότερη ελευθερία να δράσουν όταν η κυβέρνηση επέλεγε να δώσει μεγαλύτερη σημασία στην εικόνα.

Αργότερα η τηλεόραση ήταν το πεδίο μάχης μεταξύ μνημονικών και αντι-μνημονιακών όπου βασίλευε η συζήτηση “επι των παραθύρων”, χωρίς επιχειρήματα, χωρίς διάλογο, χωρίς να γίνει εμβάθυνση στην ουσία του ζητήματος. Όλοι οι μετά Χριστόν προφήτες – που ήξεραν τί συμβαίνει, είχαν ήδη οσφρηστεί από δεκαετίες την κατάσταση και ήξεραν τη μαγική λύση. Δεν υπήρχε διάθεση να διαλευκάνει κανείς τη θολούρα, όλοι ήταν σε θέση να σπείρουν τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες τους. Έτσι προέκυψαν στα έσχατα διάφορα παγόνια – βλέπε Μπαρουφάκης, διάφοροι παρλαπίπες -βλέπε Λαφαζάνης και το σινάφι των Δεν πληρώνω, Σεισάχθεια κ.ο.κ. Η σκέψη ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις δεν έφτασε ποτέ στα μάτια και τα αυτιά των τηλεθεατών.

Αν είσαι μαλάκιο της δημοσιογραφίας και θέλεις να απλώσεις τα χιλιάδες πλοκάμια σου σε όλο το φάσμα της πολιτικής συζήτησης τότε η Ελληνική Τηλεόραση είναι το μέρος για εσένα. Σαν ασπόνδυλο ερπετό της θάλασσας μπορείς να χωρέσεις σε κάθε τρύπα, σε κάθε σχισμή, να πάρεις το σχήμα του περιβάλλοντός σου. Αναπαραγάγεις συνεχώς αυτό που θέλει να ακούσει το κοινό σου για να επιβεβαιώσει τις προκαταλήψεις που κατοικούν μεταξύ των αυτιών του. Δεν επιτρέπεται να σκέφτεσαι, είναι για τη δική σου ασφάλεια. Στο κάτω κάτω είσαι ένας ακόμα φαιδρός νεόπλουτος και πρέπει να διατηρήσεις το status quo που σε συντηρεί. Μέσα στην παραζάλη σου κάνεις το μοιραίο λάθος. Αρχίζεις να καπνίζεις τις ίδιες σαβούρες που πουλάς στο πλήθος κι έτσι σε μία στιγμή πιστεύεις στα ίδια σου τα ψέμματα και η απεξάρτηση είναι αδύνατη. Χάνεις την ουσία του ρόλου σου, να ενημερώνεις και γίνεσαι έρμαιο των προτιμήσεων του κοινού γιατί το κοινό έχει μάθει να μπερδεύει τη διασκέδαση με την ενημέρωση.

Το μεγαλύτερο πλήγμα στην ανθρώπινη ιδιοσυστασία είναι ο γενικευμένος φόβος και οι πιο ευάλωτοι είναι οι θλιβερές περιπτώσεις των υπερηλίκων σε όλη την χώρα. Στην περίπτωσή τους ο συνδυασμός της φτώχειας, της αγραμματοσύνης, της μοναξιάς παράγει το τέλειο θύμα για το δηλητήριο που είναι ο φόβος. Αυτοί οι άνθρωποι περνούν τη μέρα τους παρέα με την τηλεόραση και δυστυχώς δεν ξέρουν καλύτερα από το να υοθετήσουν κάθε μπούρδα που φτάνει στα αυτιά τους. Οι μπούρδες είναι τόσες πολλές και οι μπουρδολόγοι τόσοι πολλοί, που το αποτέλεσμα είναι η σύγχυση. Μετά τη σύγχυση έρχεται ο φόβος, γιατί η παρουσιαζόμενη πραγματικότητα είναι δυσνόητη και συνεπώς απειλητική. Η κύρια ομάδα του πληθυσμού που πρέπει να αξίζει προσεκτικής διαχείρισης είναι έρμαιο της τύχης του.

Πέρα από τις ειδήσεις το υπόλοιπο πρόγραμμα είναι συνεχής τηλεπώληση μαζί με ξεδιάντροπο τηλετζόγο – βλέπε τηλεκύβο. Δείτε όλη την εκπομπή και κληρώνουμε ένα σωρό πανάκριβα δώρα!, Ψωνίστε υαλουρονικό!, Ψωνίστε κρέμες για τις ρυτίδες!, Ψωνίστε ιαματικό κάκτο – ένας τυχερός αγοραστής κερδίζει Δύο Χιλιάρικα ! Ψωνίστε ψώνια που γελοιοποιούνται δημοσίως στα διάφορα reality για να κερδίσουν ένα ποταπό έπαθλο και την ευκαιρία να τους γράψουν μια αυτοβιογραφία.

Κρίμα στα λεφτά του κοσμάκη αλλά η ΕΡΤ είναι θεσμός όπως και το ΕΣΡ. Σαν καλοί και χρήσιμοι θεσμοί – είναι μόνο αυτό και τίποτα άλλο – θεσμοί.

Οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές είναι άκακοι από μόνοι τους, όταν όμως αποτελούν κομμάτια του τηλεοπτικού μηχανισμού γίνονται επικίνδυνοι. Το ραδιόφωνο και οι εφημερίδες με όλα τους τα κακά βλάπτουν δραματικά λιγότερο απ’ ότι το καβουρδιστήρι, που κάνει το ρεβίθι καφέ, για να έχεις να βουτήξεις σε κάτι το παξιμάδι από σκατό.

Είμαι νέος αλλά έχω νοοτροπία γέρου

Επιλέγω να κάνω φιλοσοφικές συζητήσεις με ανθρώπους που δεν συμφωνώ. Δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ότι θα τους κάνω να αλλάξουν γνώμη, αντιθέτως είναι εργαλείο για να κατασταλάξω – και γιατί όχι – να αλλάξω εγώ γνώμη. Η φιλοσοφική συζήτηση με ανθρώπους που συμφωνείς είναι πνευματικός αυνανισμός. Αυτοϊκανοποιείσαι με την ίδια τη σκέψη ότι οι άλλοι αποδέχονται αυτά που πιστεύεις και είναι μάλλον μάταιο – αν όχι νοσηρό – σε μεγάλες δόσεις.

Η ανατροφή μου από πολύ μικρή ηλικία με έκανε να μην παρασύρομαι από την δόξα της εύκολης λύσης. Δεν υπάρχει πανάκεια, δεν υπάρχει το φάρμακο που θα λύσει όλα τα προβλήματα, θα λύσει κάποια αλλά είναι αποδεδειγμένο από την ιστορία του ανθρωπίνου γένους, ότι θα δημιουργήσει κάποια άλλα. Πολύ απλά δεν είμαστε τέλειοι, δεν είμαστε αλάθητοι, δεν είμαστε μηχανές. Είναι αυτή η φύση του ανθρώπου όπως έχει εξελιχθεί ως είδος μέχρι σήμερα, μπορεί κάποια στιγμή η φυσική εξέλιξη να μας κάνει καλύτερους, αλλά αυτό θα χρειαστεί τόσο χρόνο που είναι δύσκολο να διανοηθούμε. Ας δουλέψουμε με αυτά που έχουμε στο τραπέζι σήμερα, για να φτιάξουμε έναν κόσμο που λίγο πριν κοιμηθούμε για τελευταία φορά δεν θα επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη που βρήκαμε την πρώτη φορά που ξυπνήσαμε.

Όταν θέλεις να χτίσεις κάτι, το χτίζεις με ότι είναι διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή, αν αναζητάς το ιδανικό υλικό που μπορεί να υπάρξει κάποια στιγμή δεν θα χτίσεις ποτέ τίποτα. Κάποτε ως είδος βρίσκαμε καταφύγιο σε σπήλαια, κρύα, υγρά, σκοτεινά, με κάποια φωτιά να καίει που να γεμίζει το χώρο με καπνό. Αυτό ήταν διαθέσιμο στην συλλογική σοφία των γενεών και μέχρι εκεί μπορούσε να φτάσει η εφευρετικότητά μας, σε έναν πλανήτη αφιλόξενο για τα χαρακτηριστικά μας. Κάποια στιγμή έπαψε να είναι έτσι, εφήβραμε την γεωργία και την κτηνοτροφία και ταυτόχρονα είχαμε ως είδος τη συλλογική γνώση των προηγούμενων γενεών, δεν ήμασταν δραματικά πιο έξυπνοι, είχαμε όμως το εργαλείο που είναι η ιστορία, τις αβλεψίες αυτών πριν από τους καιρούς μας αλλά και τις επιτυχίες τους, τις ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις. Αυτά που μας έκαναν να ζούμε καλύτερα τα αξιοποιούσαμε και αυτά που ήταν ξεπερασμένα από κάτι τελειότερο τα αποφεύγαμε.

Ώρα για λίγη ιστορία: Το χωριό του πατέρα μου είναι τα Δολιανά Αρκαδίας, όπως πολλά χωριά στην Αρκαδία οι κάτοικοι ήταν μετακινούμενοι . Έτσι υπάρχουν τα Άνω Δολιανά και τα Κάτω Δολιανά. Τους καλοκαιρινούς μήνες οι κάτοικοι ζούσαν στα Άνω Δολιανά και τους χειμερινούς στα Κάτω Δολιανά. Ήταν κτηνοτρόφοι και γεωργοί, το εμπόριο ήταν ανταλλακτικό. Η βιομηχανική επανάσταση έφτασε στην Ελλάδα σχεδόν διακόσια χρόνια μετά το Ηνωμένο Βασίλειο. Την εποχή της επανάστασης οι κτηνοτρόφοι ξεχειμώνιαζαν στα Κάτω Δολιανά στις λεγόμενες σπηλιές. Καμία σχέση με το σπήλαιο των Ιωαννίνων, δεν ήταν ασβεστολιθικά σπήλαια, τα κοιλώματα είναι από αμμόπετρα, προϊόν διάβρωσης από τη ροή του χειμάρρου Τάνου. Σε αντίθεση τα άνω Δολιανά είχαν οικίες από πέτρα, ξύλο και πλίνθους. Δεν είναι λοιπόν ότι δεν ήξεραν να χτίζουν, οι επιλογές ήταν προϊόν των καιρών. Στα Άνω Δολιανά περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, ήταν απομονωμένοι και προφυλαγμένοι από ληστρικές επιθέσεις και εκεί επένδυσαν το χρόνο και τους πόρους να χτίσουν κάτι καλύτερο από τις σπηλιές. Στις όχθες του χειμάρρου Τάνου που το χειμώνα πλημμύριζε μια μεγάλη έκταση απρόβλεπτα, ήξεραν ότι ήταν μάταιο να χτίσουν κάτι πιο μόνιμο, που είτε θα το έπαιρνε το ποτάμι, είτε θα βανδάλιζαν οι διάφοροι άλλοι διαβάτες του περάσματος.

Είναι καλύτερο να διαβάζει κανείς ιστορία παρά να αυνανίζεται ανεξέλεγκτα με το πορνό που είναι η φιλοσοφία, γιατί η φιλοσοφία έχει μέσα της το άπιαστο, αυτό που δεν θα ζήσεις ποτέ. Η φιλοσοφία, σαν τα μαθηματικά, κάνει αρχικά κάποιες βασικές παραδοχές που είναι η βάση για το κατασκεύασμα που ακολουθεί. Το κατασκεύασμα μπορεί να δείχνει υπέροχο, είναι όμως προϊόν των βασικών παραδοχών. Υπάρχουν μαθηματικές θεωρίες με όλων των ειδών βασικές παραδοχές. Μία παραδοχή είναι ότι 1 + 1 = 2, μία άλλη παραδοχή είναι 1 + 1 = 10 . Κάποτε το 1 + 1 = 10 ήταν απλώς ένα ακόμα παιχνίδι κάποιου μαθηματικού, που ήθελε να τεντώσει τους πνευματικούς μύες του με μία περίεργη άλγεβρα. Σήμερα είναι η ουσία πίσω από όλους τους μέχρι τώρα ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μέχρι να έρθουν οι κβαντικοί υπολογιστές που η βασική παραδοχή τους είναι ακόμα πιο παράξενη από το 1+1=10.

Οι θεωρίες μπορούν να γίνουν πράξη μόνον όταν υπάρχουν τα υλικά για να πετύχουν. Αν μια πολιτική θεωρία έχει ως βάση τον ιδανικό άνθρωπο δεν θα γίνει πράξη σήμερα, γιατί δεν υπάρχει ιδανικός άνθρωπος ακόμα, όταν υπάρξει τότε αυτή η θεωρία μπορεί να περάσει από το χαρτί στην καθημερινότητα. Δεν είναι κακό απαραίτητα να αναπτυχθεί ένα μεγάλο έργο γύρω από μια θεωρία με κάποιες παραδοχές, Όταν όμως οι παραδοχές δεν αντικατοπτρίζουν κάτι που είναι εδώ σήμερα, είναι γυμναστική του νου και σαν την γυμναστική του σώματος, είναι άθλημα, ένα ακόμα είδος διασκέδασης.

Είναι η HerbaLife απάτη;

Η αλήθεια είναι ότι κατοικούν σε γκρίζα ζώνη όπως πολλά άλλα επιχειρηματικά σχήματα.

Μια μικρή ιστορία

Συναντώ ανελλιπώς κατά τις ώρες αιχμής, τις γνώριμες εκείνες φυσιογνωμίες που είναι οι διανομείς φυλλαδίων έξω από τους σταθμούς του κέντρου (Σύνταγμα-Πανεπιστήμιο-Μοναστηράκι-Ομόνοια). Πολλά μπορούν να ειπωθούν αφενός για τη χαρρτορύπανση και αφετέρου για την απάνθρωπη δουλειά που είναι να μοιράζεις φυλλάδια σε περαστικούς. Θέλω να είμαι χρήσιμος στην κοινωνία και να βοηθώ τον συνάνθρωπο, οπότε με ευγένεια παίρνω πάντα τα φυλλάδια με διττό σκοπό. Από τη μία συνεισφέρω στο να ζημιώνονται οι αισχροί διαφημιστές – μπας και πάψουν να νομίζουν ότι ο χαρτοπόλεμος είναι στρατηγική προώθησης, από την άλλη βοηθώ τον άνθρωπο που τα μοιράζει να τελειώσει η βάρδιά του γρηγορότερα ώστε να περάσει κάποια ώρα λιγότερη στον ήλιο ή τη βροχή αντίστοιχα.

Οι άνθρωποι που επιλέγουν να διαφημίζουν κάτι με φυλλάδια στο Μετρό, έχουν την ίδια λογική με τους εφευρέτες του μυδραλιοβόλου, γιατί να ρίξω μία και στοχευμένη σφαίρα στην απέναντι μεριά; ας ρίξω χίλιες στη γενική κατεύθυνση του εχθρού “δεν μπορεί έστω μία, θα βρεί κρέας”! Είναι συνεπώς οι διαφημιζόμενοι αυτής της κατηγορίας κατ’ ελάχιστα απελπισμένοι να βρουν (θύματα) ενδιαφερόμενους. Μία τέτοια περίπτωση είναι και η Herbal Life.

Το παραπάνω χαρτάκι είναι κατ’ ελάχιστα κωμικό, αν όχι ύποπτο. Ζητούνται Υπάλληλοι, Άνεργοι, Φοιτητές, Ελεύθεροι Επαγγελματίες! Δηλαδή όλοι οι ενήλικες πλην των συνταξιούχων. Μερική η Πλήρης Απασχόληση, όλες οι σχέσεις εργασίας. Και μετά ακολουθεί η άχνη με κανέλα, Ανεξάρτητη Συνεργασία(αφού είναι συνεργασία δεν είναι ανεξάρτητη), Άμεσο Εισόδημα(εφόσον δεν είσαι επενδυτής το εισόδημα είναι πάντα άμεσο), Πλήρης Υποστήριξη (ότι κι αν σημαίνει αυτό, συμβουλευτική, οικονομική, κάτι άλλο ; ), Προσαρμόσιμο – Ελεύθερο Ωράριο (μπορείς να δουλεύεις 10 λεπτά αυτή τη βδομάδα και 40 ώρες την επόμενη και με κάποιο τρόπο αυτό είναι λογικό). Ο συναγερμός χτυπά όταν, αντι για σταθερό οι πληροφορίες παρέχονται από κάποιο κινητό. Έναν αριθμό κινητού αποκτάς μέσα σε 10 λεπτά με μία ταυτότητα, έναν σταθερό αριθμό είναι λίγο πιο περίπλοκο. Η κορύφωση του αστείου είναι στην τελευταία φράση “Αν δεν σας ενδιαφέρει, δώστε το σε κάποιον που το έχει πραγματικά ανάγκη!!!”. Ξεπερνώ το κιτσαριό που είναι τα τρία θαυμαστικά στη σειρά, εστιάζω αλλού, η διάνοια που σχεδίασε το εν λόγω έκτρωμα ξέρει ότι πολύ πιθανόν να είναι αδιάφορο το ραβασάκι του στο μέσο χρήστη των ΜΜΜ και πατά στην ευσυνειδησία του, να κάνει αυτός τη δουλειά του και να το δώσει σε κάποιον που ενδιαφέρεται!

Κάλεσα τον κινητό αυτό κατά τις 8 μμ Παρασκευής, χτύπησε χωρίς να το σηκώσει κανείς και μετά βγήκε τηλεφωνητής. Σήμερα το πρωί είδαν την κλίση μου και με κάλεσαν αυτοι. Ακολουθεί η συνδιάλεξη:

– Γεια σας, ονομάζομαι Κατερίνα Κωβ*ου, με είχατε καλέσει;

– Ναι, τί θα θέλατε;

– Είμαι από μία εταιρία διαφήμισης μέσω αντιπροσώπων, την Wellness and Business Center, πώς ονομάζεστε;

– Άρης Μανιάτης.

– Για τί σχέση εργασίας ενδιαφέρεστε;

– Για ότι είναι διαθέσιμο, ότι βρώ.

– Ωραία, γνωρίζετε την HerbaLife;

– Ναι ακουστά την έχω, πρέπει να παίζει διαφημίσεις η τηλεόραση;

– Α! Ωραία είστε ενήμερος, να περάσετε την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου στις 4.45 για μία ενημέρωση, θα χρειαστούμε 2 ώρες από το χρόνο σας, η δν/ση είναι Εθνάρχου Μακαρίου 31Γ 1ος όροφος, Περιστέρι, Μετρό Άγιος Αντώνιος.

– Εξηγείστε μου σας παρακαλώ αν θα χρειαστεί να πληρώσω εγώ κάτι προτού να μπορέσω να πληρωθώ από εσάς ;

– Εεε, ναι είναι 45 ΕΥΡΩ η εγγραφή στο σύστημα, αλλά αυτό που προέχει είναι να έρθετε να σας δούμε να ενημερωθείτε και μετά βλέπουμε.

Όπως είναι εμφανές το πράγμα μπάζει από παντού, τί αξία έχει γι αυτούς να πληρώσω εγώ πρώτα 45 ΕΥΡΩ για να κάνω “εγγραφή στο σύστημα”. Υπάρχει λογικός εργοδότης που θα ζητήσει μπροστά τέτοια έξοδα; Όχι, απλώς θα τα κρατήσει από τον πρώτο μισθό. Είναι παράνομο να ζητείται τέτοιο ποσό για να συμμετάσχεις σε έναν εταιρικό οργανισμό; Όχι, μόνο υπό προϋποθέσεις κάτι τέτοιο είναι σχήμα πυραμίδας (Ponzi Scheme). Από την άλλη είναι στα ίδια λασπώδη ύδατα με την AVON και τις γνωστές και πολυαγαπημένες επιδείξεις τάπερ. H Herbalife πωλεί συμπληρώματα διατροφης, άρα δεν είναι σχήμα Ponzi γιατί παρέχει ένα προιόν, είναι όμως ένα άλλο είδος αισχροκερδούς επιχειρηματικότητας. Μεγάλη και χιλιοειπομένη η συζήτηση για το ότι είναι πεταμένα λεφτά τα συμπληρώματα διατροφής και έχουν μηδενικό όφελος προς το χρήστη. Στο κάτω κάτω, αν η ρίζα κρεμμυδιού από τις σεϋχέλλες είχε την ίδια δράση με τις αμφεταμίνες, με λιγότερα όμως ανεπιθύμητα συμπτώματα οι εταιρικοί κολοσσοί που είναι οι φαρμακευτικές εταιρίες θα είχαν ήδη βάλει ένα τέτοιο σκεύασμα στη διάθεση των γιατρών να συνταγογραφήσουν.

Είναι ορθό να κάνεις επιχειρηματικό πρόγραμμα που να εκμεταλλεύεται τις γκρίζες ζώνες του νόμου; Κάποιοι θα πουν ότι είναι ιδιοφυές, καποιοι άλλοι θα πουν ότι είναι ανήθικο. Εκεί όμως κατάντησε ο επιχειρηματικός τομέας στην Ελλάδα. Τα πτωματοφάγα όρνεα ψάχνουν συνεχώς για ζεστά πτώματα να μπύξουν τα κοφτερά σαν λεπίδες ράμφη τους.

Πρώτη Τζούρα

Χαίρετε! Είμαι η Πρεζού Πόρνη και δώστε προσοχή γιατί τα λόγια μου είναι έντυπος χρυσός για όλους εσάς τους ασχέτους. Εγώ που λέτε έχω πάει στο Πανεπιστήμιο του Πεζοδρομίου, η σοφία ξεχειλίζει στα λόγια μου γιατί τα έχω δεί όλα.

Μου αρέσει να δίνω γνώση στο συνάνθρωπο, είναι τιμή μου να βοηθάω άλλους να καταλάβουν τον κόσμο γύρω τους. Είναι άδικο όταν οι κουτο-αστοί δεν καταλαβαίνουν τί είναι χόμπι και τί είναι επάγγελμα. Ας το ξεκαθαρίσουμε, αυτός που πίνει μπαφίδια δεν είναι πρεζόνι. Για εμένα είναι μεγάλο παράπτωμα να δίνουμε αυτό τον τίτλο τιμής σε τουρίστες που δεν το αξίζουν. Πρεζόνι είναι αυτός που κάνει ηρωίνη, τέλος. Οι μπούφοι οι αστοί είναι τόσο βυθισμένοι στην άγνοιά τους που χωρίς να το καταλάβουν γίνονται γελοίοι.

Είναι γενικά δύσκολο να βρείς κατανόηση από τους αστούς, είναι τόσο κολλημένοι μεταξύ τιβί και καναπέ που ρουφάνε την άγνοια σαν να ήταν το τελευταίο τσιγάρο που έχουν σε τούτη τη ζωή. Θυμάμαι γύρω στα 18 που έσκασα τον πρώτο μου μπάφο, ήταν τσόκο ούτε καν κανονικό χόρτο και έκανα μια γερή μαστούρα. Ήταν ακόμα τα χρόνια μου αθώα. Το μαύρο είναι walk in the park σε σχέση με την πρέζα. Τα δεδομένα είναι μπροστά σας, αν κόψεις το μπάφο δεν έχεις συμπτώματα σωματικής εξάρτησης, κανείς δεν ξερνάει, κανείς δεν πονά, κανείς δεν ιδρώνει με το κρύο και τουρτουρίζει με τη ζέστη όταν κόψει μαχαίρι το μπάφο. Οι γιατροί το λένε αυτό σωματική εξάρτιση. Δεν θα δώσει κανείς μεθαδόνη σε έναν αδερφό που έκοψε το χόρτο, δεν τη χρειάζεται.

Είναι μεγάλο λούκι η πρέζα, ξέρω, τα έχω ζήσει. Θα έμενα με χαρά μόνο στο μπάφο και δεν θα ξεκίναγα να τρυπιέμαι αν το καημένο το χόρτο μου την έσκαγε τόσο δυνατά όσο η πρέζα. Δεν έχω αποφασίσει που ανήκει η σκόνη -κοινώς κόκα- στο φάσμα μεταξύ μπάφου και ηρωίνης. Υπάρχει και το σίσα που δεν το ακουμπάω ακόμα κι αν ήταν δωρεάν.

Μπορείς να πίνεις μαύρο όλη σου τη ζωή και δεν θα σου πέσουν τα δόντια, δεν θα χάσεις το μέτρημα του χρόνου. Για το σώμα σου είναι το ίδιο με ένα τσιγάρο, απλά καπνίζεις χορταράκι του θεού. Μακάρι να είμαστε σαν το Καναδά, εκεί προσφάτως το χόρτο είναι νόμιμο. Άν είχα ποτέ παιδιά θα τα άφηνα άνετα να κάνουν μπάφο από μια ηλικία και μετά, είναι καλή εισαγωγή στο χώρο των ουσιών και ταυτόχρονα άκακο. Μακάρι να είχα μείνει και εγώ μόνο εκεί, αλλά η γαμημένη ηρωίνη είναι γλυκιά και εγώ έχω στερηθεί τα γλυκά, τουλάχιστον έτσι λέει ο επιδημιολόγος μου, είμαι και οροθετικιά, μαντέψτε, όσο και να γυρνάει ο μπάφος ΧΙΒ δεν κολλάς.

Σκάστε τα ρε μαλάκες τα τσιγαριλίκια άφοβα, είναι χορταράκι του θεού, όλη η χώρα να γίνει τεκές δώστε και στο συνάνθρωπο μια τζούρα και τα λέμε στον επόμενο τόνο.