Ευρωπαϊκή Οδηγία περί Πνευματικών Δικαιωμάτων, η Προβληματική Παράγραφος 13

Με λίγα λόγια, Παράγραφος 13

Η παράγραφος 13 είναι τμήμα της προτεινόμενης Ευρωπαϊκής Οδηγίας σχετικά με τα Πνευματικά Δικαιώματα που επιβάλει τον διαρκή έλεγχο όλου του περιεχομένου που ανεβαίνει στο διαδίκτυο και την άμεση διαγραφή του στην περίπτωση που παρουσιάζει ομοιότητα με υπάρχοντα πνευματικά έργα. Η ψήφιση της σχετικής παραγράφου θα γίνει στις 20-21 Ιουνίου 2018.

Ασχέτως αν είναι δημιουργοί ή καταναλωτές όλοι οι χρήστες του διαδικτύου θα επηρεαστούν- γι’ αυτό πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας εναντίων της παραγράφου 13.

Άν είσαι δημιουργός ή επιχείρηση, το περιεχόμενο που ανεβάζεις για να μοιραστείς με το κοινό σου μπορεί να διαγραφεί χωρίς τη συγκατάθεσή σου. Δημιουργοί είναι μεταξύ άλλων οι καλλιτέχνες – ζωγράφοι, εικονογράφοι, γραφίστες, φωτογράφοι, κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ, μουσικοί καθώς και μπλόγγερ, δημοσιογράφοι και γενικότερα κάθε άτομο που ανεβάζει περιεχόμενο στο διαδύκτιο.

Οι διαδικτυακές πλατφόρμες θα είναι υποχρεωμένες να εγκαταστήσουν ακριβούς και περίπλοκους μηχανισμούς ελέγχου, θα είναι επίσης νομικά υπεύθυνες για παραβιάσεις των πνευματικών δικαιωμάτων που δυνητικά θα επιφέρουν χρηματικές ποινές απειλώντας οικονομικά την βιωσιμότητά τους.

Η Παράγραφος 13 θα περιορίσει τη δυνατότητα των χρηστών του διαδικτύου να καταναλώνουν περιεχόμενο, αυτό σημαίνει ότι θα είναι αδύνατο να βρουν και να απολαύσουν μεγάλη ποικιλία έργων πολιτισμού που έχουν μέχρι σήμερα εδραιωθεί χάρη στην ποιότητα και την αξία τους. Οι μέρες της καθημερινής επικοινωνίας με gif και μιμίδια, το άκουσμα remix τραγουδιών και το μοίρασμα ενός βίντεο κάποιου φίλου να τραγουδά καραόκε θα σταματήσουν.

Με λίγα λόγια όλη η κουλτούρα του διαδικτύου όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια – μια κουλτούρα ελευθερίας που επιτρέπει τη διασύνδεση και την δημοκρατία των πληροφοριών – θα γίνει γραφειοκρατική και περιοριστική.

Τώρα είναι η στιγμή για δράση για τη Διάσωση του Διαδικτύου, για ένα διαδίκτυο που εσύ επιλέγεις τί ανεβάζεις και πού, με ποιον μοιράζεσαι ένα μιμίδιο και πότε μπορείς να φτιάξεις και να μοιραστείς μία παρωδία.

Πράξε τώρα, στο τέλος της ανάρτησης υπάρχουν κείμενα για στείλεις με ταχυδρομική επιστολή, email, tweet, ή να αναγνώσεις σε μια τηλεφωνική κλίση προς τους εκπροσώπους σου στην Ευρωβουλή.

Αναλυτικά, Ποιος επηρεάζεται από την Παράγραφο 13;

Πολίτες: Πλατφόρμες που φιλοξενούν μεγάλο όγκο περιεχομένου χρηστών ποικίλουν από το YouTube, το Facebook, το Twitter κλπ μέχρι τη Βικιπαίδεια, το Tumblur, το DeviantArt, το Reddit, και το Internet Archive. Αυτό υπονοεί ότι το περιεχόμενο που ανεβάζουν οι πολίτες μπορεί λανθασμένα να θεωρηθεί ότι παραβιάζει τα πνευματικά δικαιώματα. Αυτό αποτελεί απειλή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προστατεύονται από το Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο. Στην πραγματικότητα θα απαιτείται η συνολική και συστηματική παρακολούθηση του περιεχομένου που ανεβαίνει στο διαδίκτυο και η διαγραφή κάθε επικοινωνίας που δυνητικά αποτελεί νομικό ρίσκο για την πλατφόρμα. Αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλο πάγωμα της ελευθερίας της έκφρασης και τεράστια ιδιωτική λογοκρισία, υπονομεύοντας την καινοτομία και τον ανταγωνισμό.
Πάροχοι Υπηρεσιών Διαδικτύου: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επιλέξει μια περίπλοκη διατύπωση, “πάροχος περιεχομένου της κοινωνίας της πληροφορίας”, για να περιγράψει ορισμένους ΠΥΔ, χωρίς όμως να τους αναφέρει ως “παρόχους φιλοξενίας”, μια μορφή επιχειρηματικότητας που προστατεύεται από την υπάρχουσα Οδηγία σχετικά με το Ηλεκτρονικό Εμπόριο. Σύμφωνα με την νέα οδηγία ο όρος “Φιλοξενία” καλύπτει οποιαδήποτε υπηρεσία (φιλοξενία στο “νέφος”, φιλοξενία ιστοσελίδας, φιλοξενία Blog κτλ) και η φράση “που αποθηκεύει και παρέχει πρόσβαση στο κοινό”, υπονοούν ότι ένας ενδιάμεσος είναι και εκδότης συνεπώς είναι νομικά υπεύθυνος για όλες τις νομικές παραβιάσεις γίνονται από τους χρήστες των υπηρεσιών του. Αντίστοιχα ένας κατασκευαστής μαχαιριών θα ήταν νομικά υπεύθυνος για τις πράξεις κάποιου που αγόρασε και χρησιμοποίησε ένα μαχαίρι του για να διαπράξει φόνο! Αυτή η προσέγγιση αντιστρέφει συνολικά τη στάση της ΕΕ σχετικά με το διαδίκτυο εγκαταλείποντας τις διεθνείς καλές πρακτικές. Η επιλογή να θεωρούνται οι πάροχοι φιλοξενίας υπεύθυνοι για δραστηριότητα περί της οποίας δεν έχουν καμία γνώση να έχει τεράστιες επιπτώσεις.
Επιχειρήσεις: Οι μεγάλες επιχειρήσεις που φιλοξενούν περιεχόμενο χρηστών (Facebook,Google, κλπ) έχουν ήδη εγκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τεχνολογίες αναγνώρισης περιεχομένου όμως το κόστος για την υλοποίηση τέτοιων μηχανισμών από μικρότερες και νεοφυείς επιχειρήσεις είναι μεγάλο, αποτελεί σπατάλη κεφαλαίων που θα μπορούσαν να διατεθούν στην ανάπτυξη των υπηρεσιών τους.
Δημιουργοί: Αν τα κόστη για τη δημιουργία και συντήρηση διαδικτυακών πλατφόρμων αυξηθούν, εξαιτίας της απαίτησης για αυτόματη διαλογή που επιβάλει η οδηγία, ολοένα και λιγότερες τέτοιες πλατφόρμες θα είναι βιώσιμες. Η μείωση των διαθέσιμων πλαρφόρμων θα είναι εις βάρος τόσο των δημιουργών όσο και της πολυφωνίας και της διαφορετικότητας στα εναπομείναντα κανάλια διανομής.

Πηγές & Περεταίρω Ενημέρωση:

 

Γράμμα / e-mail Προς Ευρωβουλευτές:

Θέμα: Διασώστε το διαδίκτυο και την Ελευθερία της Έκφρασης: Σταματήστε την Παράγραφο 13

 

Αγαπητέ Κύριε/Κυρία __ Βουλευτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Η παράγραφος 13 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας περί Πνευματικών Δικαιωμάτων στην Ψηφιακή Ενιαία Αγορά δεν αφορά μόνο τα πνευματικά δικαιώματα: αφορά τόσο εσένα όσο και τους λοιπούς συναδέλφους σου ανεξάρτητα από την επιτροπή της οποίας αποτελείς μέλος. Αν χρησιμοποιείς το Διαδίκτυο (εργαλείο μάθησης, εργαλείο δουλειάς, μέσο διασκέδασης και μία από τις μεγαλύτερες καινοτομίες των ημερών μας) η Παράγραφος 13 θα βλάψει τα δικαιώματά σου προσωπικά, όπως και θα βλάψει και τα δικαιώματα όλων των Ευρωπαίων Πολιτών και Επιχειρήσεων.

Η Παράγραφος 13 πρέπει να διαγραφεί από την οδηγία, καθώς:

Θα περιορίσει όλες τις μορφές διαδικτυακής επικοινωνίας καθώς επιβάλει στις Διαδικτυακές πλατφόρμες να παρακολουθούν και να επιβάλλουν σε αυτόματη διαλογή όλο το περιεχόμενο που ανεβάζουν οι χρήστες, πριν καν βρεθεί διαθέσιμο στους άλλους χρήστες. Αυτό θα βλάψει όλους μας, ακόμα και επιχειρήσεις στην Ελλάδα που δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο. Αυτόματοι μηχανισμοί θα ελέγχουν κάθε μορφή επικοινωνίας πριν καν δημοσιευθεί και θα την διαγράφουν με την παραμικρή υποψία ότι η δημοσίευσή της αποτελεί νομικό ρίσκο για την εκάστοτε πλατφόρμα. Αυτό θα γίνεται χωρίς κανένα έλεγχο από ανθρώπινα μάτια και θα οδηγήσει σε μαζική ιδιωτική λογοκρισία. Η μορφή του διαδικτύου όπως τη ζούμε μέχρι σήμερα, με την ανυπέρβλητη ελευθερία που παρέχει στην διάδοση των ιδεών κινδυνεύει να χαθεί.

Λειτουργεί ενάντια στην καινοτόμο και νεοφυή επιχειρηματικότητα, η εφαρμογή της Παραγράφου 13 θα γίνει με ευκολία από τους Αμερικάνικους μονοπωλιακούς παίκτες της αγοράς Google, Facebook, Twiter έχει όμως απαγορευτικό κόστος για τις χιλιάδες μικρές και νεοφυείς επιχειρήσεις με έδρα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν θέλουμε κάποια στιγμή να απαλλαγούμε από τους Αμερικανικούς κολοσσούς του διαδικτύου που αποτελούν μονοπώλια για την καθημερινή μας επικοινωνία και να δώσουμε την ευκαιρία σε Ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να τους ανταγωνιστούν πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε τέτοιες καινοφανείς νομοθετικές πράξεις που μας βλάπτουν όλους.

Ελπίζω πως καταλαβαίνετε τη κρισιμότητα των παραπάνω, αναμένω να δράσετε για να τα αποφύγουμε, εργαστείτε για να διαγραφεί η Παράγραφος 13 από την Ευρωπαϊκή Οδηγία και να πείσετε όσο περισσότερους συνάδελφους σας στη Ευρωβουλή να πράξουν παρομοίως.

Ευχαριστώ για το χρόνο σας.
__
Δημ.

 

 

 

Άδεια Creative Commons
Το έργο με τίτλο Ευρωπαϊκή Οδηγία περί Πνευματικών Δικαιωμάτων, η Προβληματική Παράγραφος 13 από τον δημιουργό Σαράντο Μεγκλή διατίθεται με την άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού 4.0 Διεθνές .

Υποκλοπή Τηλεπικοινωνιών, Τα Βασικά

Υπήρχε μία εποχή που για να συνομιλήσεις με κάποιον έπρεπε να κανονίσεις προφορικά την διαδοχική σύνδεση μεταξύ των διαφόρων κόμβων του δικτύου. Έστω ότι είσαι στην ομιχλώδη και καταθλιπτική Τρίπολη και θέλεις να μιλήσεις τηλεφωνικά με κάποιον στο Παγκράτι στην Αθήνα το 1950 η διαδικασία θα ήταν η εξής: Σηκώνεις το ακουστικό και ο διαβιβαστής στο τηλεφωνικό κέντρο Τρίπολης απαντά, λες: “Θα ήθελα να καλέσω τον αριθμό Χ στο Παγκράτι, Αθήνα”, ο διαβιβαστής πιάνει δουλειά. Συνδέεται με Αθήνα, “Αθήνα Τρίπολη εδώ συνδέστε με Παγκράτι ”, Συνδέεται με Παγκράτι, “Παγκράτι Τρίπολη εδώ συνδέστε με τον αριθμό Χ” , ακούγεται ο τόνος της κλίσης και μόλις σηκωθεί το ακουστικό το άλλο άκρο αρχίζει η συνομιλία. Ακούγεται περίπλοκο, πολύ περίπλοκο αλλά δούλευε – εξάλλου σε σχέση με σήμερα υπήρχαν δραματικά λιγότερα τηλέφωνα. Έστω ότι ήθελες να καλέσεις Καβάλα από Τρίπολη, η κλίση θα δρομολογούταν Τρίπολη – Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Καβάλα, είναι ότι προφανές ότι κάθε φορά μεταξύ δύο κόμβων υπάρχει κι ένας διαβιβαστής.
Με την εφεύρεση των αυτόματων τηλεφωνικών κέντρων εξαλείφθηκε η ανάγκη για τηλεφωνητές, η διαβίβαση γίνεται αυτόματα σύμφωνα με τον αριθμό που καλείται, η διαβίβαση πχ Τρίπολη-Αθήνα-Παγκράτι γίνεται αυτόματα χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Η βασική τεχνολογία των αυτόματων τηλεφωνικών κέντρων παραμένει ίδια όμως σήμερα όλα είναι ψηφιακά υλοποιούνται στην ουσία μέσω υπολογιστών.

Έστω ότι κάποιος θέλει να παρακολουθήσει ένα τηλέφωνο στην Τρίπολη το 1950. Υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει κάτι τέτοιο ανάλογα με το ποιος είναι ο ενδιαφερόμενος. Αν η παρακολούθηση έχει κάποια επίσημη χροιά αυτό που γίνεται είναι να εγκαθίσταται στο τηλεφωνικό κέντρο της Τρίπολης σε κάποιο ειδικό χώρο ένα ακουστικό παράλληλα με το τηλέφωνο υπό παρακολούθηση. Όλες οι κλίσεις που γίνονται από και προς αυτό το τηλέφωνο ακούγονται παράλληλα και από αυτό το ακουστικό. Αν η παρακολούθηση δεν είναι επίσημη μια μέθοδος που εμπλέκει λιγότερα άτομα είναι να εγκατασταθεί το ίδιο αυτό παράλληλο ακουστικό όχι στο τηλεφωνικό κέντρο αλλά κάπου στη διαδρομή μεταξύ του τηλεφωνικού κέντρου και του τηλεφώνου υπό παρακολούθηση.
Οι μέθοδοι εξελίσσονται καθώς περνούν τα χρόνια, αντί να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που ακούει όλη μέρα το παράλληλο ακουστικό και κρατά σημειώσεις χρησιμοποιείται ένα αυτόματο καταγραφικό που καταγράφει τις συνομιλίες.
Τα πράγματα αλλάζουν σημαντικά με την χρήση των ψηφιακών αυτόματων τηλεφωνικών κέντρων. Οι θεσμικοί παράγοντες έχουν πολύ μεγαλύτερη ευκολία στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνομιλιών. Εφόσον η δρομολόγηση των τηλεφωνικών κλίσεων γίνεται από έναν κεντρικό δρομολογητή μπορεί να εφαρμοστεί η εξής μέθοδος: κάθε φορά που δημιουργείται ένα κύκλωμα που έχει στο ένα από τα δύο άκρα του έναν αριθμό ενδιαφέροντος, δημιουργείται και ένα δεύτερο κύκλωμα προς έναν αριθμό-σκιά. Για παράδειγμα έχουμε το κύκλωμα Τρίπολη- Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Καβάλα και ταυτόχρονα το κύκλωμα Τρίπολη-Αθήνα-Γραφεία ΕΥΠ. Σε κάθε κλίση που γίνεται χτυπούν δύο τηλέφωνα και η κλίση καταγράφεται αυτόματα από κάποιο καταγραφικό σύστημα στο άκρο του παράλληλου κυκλώματος. Τα παραπάνω ισχύουν τόσο για τα σταθερά, όσο και για τα κινητά τηλέφωνα.
Η μέθοδος για τις ανεπίσημες παρακολουθήσεις των κλίσεων σήμερα παραμένει η ίδια, πρέπει να εγκατασταθεί ένα ακουστικό μεταξύ του τοπικού τηλεφωνικού κέντρου και του υπό παρακολούθηση τηλεφώνου στην περίπτωση των σταθερών τηλεφώνων. Για τα κινητά τηλέφωνα τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, είναι απαραίτητη η χρήση εξειδικευμένων συσκευών με το εμπορικό όνομα StingRay που παρεμβάλλονται μεταξύ της τηλεφωνικής συσκευής και του δικτύου κινητής τηλεφωνίας, αυτές οι συσκευές μπορούν, εκτός από την καταγραφή των κλίσεων, να εντοπίζουν τη θέση των τηλεφώνων υπό παρακολούθηση.

Ο αγαπημένος μου σχετικός Ελληνικός αστικός μύθος αφορά τα λεγόμενα “βαλιτσάκια”, στην πραγματικότητα είναι συσκευές StingRay ή απλούστερες μορφές αυτών που ονομάζονται IMSI-catchers. Σύμφωνα με δηλώσεις του πρώην υπουργού ΠτΠ Γιάννη Πανούση υπάρχουν δύο επίσημα “βαλιτσάκια”, ένα έχει η ΕΥΠ κι ένα η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα IMSI-catchers χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της θέσης ενός κινητού τηλεφώνου και δεν έχουν απαραίτητα την δυνατότητα να υποκλέπτουν κλίσεις, πράγμα που είναι πολύ απλούστερο για τους θεσμικούς παράγοντες να γίνει μέσω παράλληλων τηλεφωνικών κυκλωμάτων. Είναι παράνομη φυσικά η κατοχή τέτοιου εξοπλισμού από ιδιώτες, χωρίς αυτό να αποκλείει το ενδεχόμενο να υπάρχουν τέτοιες συσκευές στα χέρια ιδιωτών, είναι εξάλλου αποδεδειγμένο ότι μπορούν να κατασκευαστούν τέτοια συστήματα από ιδιώτες με χρήση εμπορικά διαθέσιμων εξαρτημάτων.

Ζωή χωρίς θεό

Είμαι άθεος κι αυτό είναι μια βαθιά πεποίθηση, έχω τις απαντήσεις που χρειάζομαι στα βασικά: ξέρω πώς είναι ο θάνατος.Αυτό που με βασανίζει είναι πως όλα βασίζονται στην τύχη, κάθε πτυχή της ύπαρξής μας είναι μια σειρά πιθανοτήτων. Δεν ξέρω πραγματικά πόση επιρροή έχουμε στην εντροπία του σύμπαντος γύρω μας και είναι αυτή η αδυναμία απέναντι στο ρου των πραγμάτων που με ταλαιπωρεί. Είναι τραγικά μοναχικό να ζεις χωρίς θεό και ταυτόχρονα να βασανίζεσαι από τόσο βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Ο φόβος απέναντι στην τύχη την εξυψώνει σε κάτι το θεϊκό χωρίς τα χαρακτηριστικά του θεού, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να την επηρεάσει. Η τύχη είναι ο λίθος που κάνει το σύμπαν μας μη κανονικό εκεί που υπάρχει τύχη η λογική χωλαίνει και ο άνθρωπος όντας λογικό ον δεν μπορεί να κατανοήσει την απουσία της. Συμβαίνει συχνά να καταριόμαστε την τύχη μας, βρίσκουμε όμως ποτέ χρόνο να διαλογιστούμε τις θετικές ζαριές που αυτή μας δίνει; Κανείς δεν είναι ασφαλής και η ατυχία βρίσκεται σε κάθε γωνία είναι όμως η καθημερινή προσπάθεια το κλειδί για την επίτευξη των στόχων μας ενάντια στις πιθανότητες. Όλα τα ενδεχόμενα πραγματοποιούνται στην θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα. Είναι ασφαλές να απλουστεύουμε τη ζωή μας ακολουθώντας μια ποιο χοντροκομμένη εκδοχή του δένδρου των πιθανοτήτων και παρότι τεχνικά είναι λάθος μπορούμε να θεωρούμε ορισμένα ενδεχόμενα βέβαια. Πρακτικά αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στο βέβαιο συμπέρασμα ότι η ζωή χωρίς θεό είναι δύσκολη.