Περί σημαιοφόρων

Οι τίτλοι των ειδήσεων είναι όπως πάντα περιεκτικοί: “Με κλήρωση θα προκύπτει ο σημαιοφόρος στο Δημοτικό” , αυτά είναι τα σχέδια της κυβέρνησης για τις αλλαγές στο Δημοτικό. Δυστυχώς όπως πάντα για τα θέματα της παιδείας προκύπτει η ίδια ερώτηση, υπάρχει σχέδιο;

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι πολύ κρίσιμη για την πορεία ενός παιδιού στα υπόλοιπα στάδια της εκπαίδευσης και αυτό γιατί θέτει τα θεμέλια. Σε ένα οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πρόγραμμα η απόδοση μίας ομάδας μαθητών μπορεί με πληθώρα τρόπων να αξιολογηθεί. Δεν είναι απαραίτητα αυτό ενδεικτικό της νοητικής ικανότητας των μαθητών αλλά της σχέσης μεταξύ μαθητή και διδασκόμενης ύλης, αποτελεί όμως σε κάθε περίπτωση μία μετρική. Ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δεδομένης της κρισιμότητας των διδασκόμενων εννοιών δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Είτε έμαθες κάτι, για παράδειγμα πρόσθεση είτε όχι, δεν υπάρχει μέτρια γνώση.

Θα πρέπει να είναι στόχος των διδασκόντων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση η διαφορά μεταξύ μέσης τιμής και διαμέσου να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη. Πρέπει όλοι να έχουν κτήμα τους τη γνώση σε ακέραια τμήματα όχι λιγότερο, όχι περισσότερο. Δεν αξίζει την προσπάθεια η ύπαρξη λίγων αρίστων αλλά η ποιότητα του μέσου όρου. Σε μία προέκταση η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στην βελτίωση της ώστε να ανεβαίνει η ποιότητα των μετρίων όχι στην πυραμιδοποίηση της ποιότητας των μαθητών.

Ομως δεν βλέπω το λόγο για κάποιον που είναι παράδειγμα για τους άλλους μην να αναδειχθεί. Σε προσωπικό επίπεδο όταν πήγαινα εγώ δημοτικό στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας επειδή είχαμε από ένα τμήμα 30 παιδιών οι 20 σε όλα άριστα έγινε κλήρωση μεταξύ των 20 αυτών παιδιών, προσωπικά θεωρώ ότι το υπάρχον σύστημα είναι επαρκές και ισορροπημένο καθώς οι βαθμολογίες αφορούσαν τόσο την κατανόηση της ύλης όσο και την συμπεριφορά-διαγωγή του καθενός .

Αν η κυβέρνιση θέλει πραγματικά να ταράξει τα νερά ας σταματήσει τις μαθητικές παρελάσεις κι ας αναμορφώσει το πρόγραμμα σπουδών των Θρησκευτικών από Χριστιανοκεντρικά σε μάθημα ηθικής .

Η Γλώσσα

Τα τελευταία χρόνια μεγάλη είναι η κουβέντα σχετικά με τη θέση των ξένων όρων στη γλώσσα μας. Πρέπει τα ελληνικά να εγκολπώνονται αγγλικές λέξεις ; Είναι σωστό να προσπαθούμε να μεταφράσουμε την ορολογία; Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν απλές απαντήσεις, αφενός μια γλώσσα οφείλει να κρατά τρις ρίζες της αφετέρου πρέπει να είναι πρωτίστως ένα εργαλείο, ένα ποιοτικό εργαλείο.

Οι γλώσσες έχουν λόγο ύπαρξης την επικοινωνία και οφείλουν να ικανοποιούν την λειτουργία τους αυτή με όσο το δυνατόν μικρότερη πολυπλοκότητα, να είναι λιγνές κι ευκίνητες και ταυτόχρονα εύπλαστες κι ακριβείς. Τι λόγο ύπαρξης έχει μια γλώσσα αν δεν επιτρέπει με το λιγότερο δυνατό κόπο την επικοινωνία;

Σαφώς όλα έχουν ένα παρελθόν έτσι και οι γλώσσες έχουν ρίζες στην ιστορία όσων τις μιλούσαν και αυτή η ιστορία είναι στενά σχετισμένη με τις επιρροές και τις αλλαγές που υπόκεινται οι γλώσσες. Πόση πρέπει να είναι όμως η προσκόλληση μας στο παρελθόν μιας γλώσσας και πόσο πρέπει να της επιβάλλουμε να παραμείνει “αναλλοίωτη”;

Το θέμα της σωστής ορολογίας με έχει απασχολήσει πολύ. Είναι πιο σωστό να λέμε κλιματιστικό αντί για air-condition και τηλεχειριστήριο αντί για tele-control ; Είναι, και αυτό γιατί οι λέξεις εσωκλείουν έννοιες το κλιματιστικό κλιματίζει – διαμορφώνει το κλίμα και το τηλεχειριστήριο τηλέ χειρίζεται, χειρίζεται εξ αποστάσεως. Υπάρχουν όμως και πιο δύσκολα παραδείγματα. Πώς μεταφράζεται η λέξη video ; Δεν είναι κινηματογράφος γιατί αυτή μεταφέρεται στο cinema. Αυτή τη στιγμή δεν έχω μια άξια μετάφραση για την εν λόγω λέξη.

Απόκειται στον καθένα μας να επιλέξει το πως θα επικοινωνεί, από το αν θα χρησιμοποιεί greeklish μέχρι το άν θα επιλέγει να αναζητήσει μια σωστή μετάφραση για την κάθε έννοια. Προσωπική παρατήρηση αποτελεί ότι όσο πιο πολύ μελετάμε τις ξένες γλώσσες τόσο πιο πολύ θέλουμε να χρησιμοποιούμε την κατάλληλη γλώσσα στο κατάλληλο πλαίσιο και αντίστοιχα να συνεισφέρουμε στην επέκταση της μητρικής με όρους που έχουν ακρίβεια και ταυτόχρονα διατηρούν τη μορφή της. Οι γλώσσες εξελίσσονταν και θα εξελίσσονται πάντα-είναι χρέος του καθενός η εξέλιξη αυτή να είναι προς τη βελτίωση της γλώσσας ώστε να γίνεται καλύτερο εργαλείο.