Ζωή χωρίς θεό

Είμαι άθεος κι αυτό είναι μια βαθιά πεποίθηση, έχω τις απαντήσεις που χρειάζομαι στα βασικά: ξέρω πώς είναι ο θάνατος.Αυτό που με βασανίζει είναι πως όλα βασίζονται στην τύχη, κάθε πτυχή της ύπαρξής μας είναι μια σειρά πιθανοτήτων. Δεν ξέρω πραγματικά πόση επιρροή έχουμε στην εντροπία του σύμπαντος γύρω μας και είναι αυτή η αδυναμία απέναντι στο ρου των πραγμάτων που με ταλαιπωρεί. Είναι τραγικά μοναχικό να ζεις χωρίς θεό και ταυτόχρονα να βασανίζεσαι από τόσο βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Ο φόβος απέναντι στην τύχη την εξυψώνει σε κάτι το θεϊκό χωρίς τα χαρακτηριστικά του θεού, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να την επηρεάσει. Η τύχη είναι ο λίθος που κάνει το σύμπαν μας μη κανονικό εκεί που υπάρχει τύχη η λογική χωλαίνει και ο άνθρωπος όντας λογικό ον δεν μπορεί να κατανοήσει την απουσία της. Συμβαίνει συχνά να καταριόμαστε την τύχη μας, βρίσκουμε όμως ποτέ χρόνο να διαλογιστούμε τις θετικές ζαριές που αυτή μας δίνει; Κανείς δεν είναι ασφαλής και η ατυχία βρίσκεται σε κάθε γωνία είναι όμως η καθημερινή προσπάθεια το κλειδί για την επίτευξη των στόχων μας ενάντια στις πιθανότητες. Όλα τα ενδεχόμενα πραγματοποιούνται στην θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα. Είναι ασφαλές να απλουστεύουμε τη ζωή μας ακολουθώντας μια ποιο χοντροκομμένη εκδοχή του δένδρου των πιθανοτήτων και παρότι τεχνικά είναι λάθος μπορούμε να θεωρούμε ορισμένα ενδεχόμενα βέβαια. Πρακτικά αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στο βέβαιο συμπέρασμα ότι η ζωή χωρίς θεό είναι δύσκολη.

Ηθική και Λογική

Τα συνθήματα είναι η συνδετική ουσία του καρκίνου της κοινωνίας που λέγεται όχλος. Όχλος, η μάζα ανθρώπων που υπακούει σε ένα κάλεσμα για αναταραχή. Τέτοια σώματα δεν χρειάζονται τη κριτική γνώση των μελών τους, την παρακάμπτουν με τα συνθήματα, αυτά είναι που χρειάζονται και ηγέτες. Ηγέτες που άν τύχει να έχουν ορθή αντίληψη φέρνουν πρόοδο και ευημερία ενώ στην αντίθετη περίπτωση οδηγούν στην καταστροφή. Ανθρώπους δηλαδή που επιλέγουν να σκέπτονται αυτοί αντί της μάζας, που σαγηνεύουν το πλήθος και για κάποιους αποκτούν θεϊκή υπόσταση. Αυτούς που φτιάχνουν τα συνθήματα ώστε να τα υιοθετήσουν οι όχλοι. Ο όχλος συνεπώς δεν είναι αξιόπιστη μορφή στην κοινωνία, τα αποτελέσματά του είναι τυχαία, σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί την τυχαιότητα αλλά την ευδιάκριτη πορεία προς ένα στόχο, που χαλιναγωγεί την φυσική εντροπία. Οι κοινωνίες πρέπει να αποβάλλουν τα γονίδια του όχλου, δεν είναι χρήσιμος τρόπος δράσης.

Ιδεολογίες είναι πολλές. Όλοι έχουν να μας προσφέρουν ένα κομμάτι από τη δική τους. Έχουν δημιουργηθεί ομάδες μέσα στην κοινωνία που έχουν κοινή κατά τα φαινόμενα ιδεολογία. Έχουν και διάφορα ονόματα, τους ακούμε συχνά, είναι οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι φιλελεύθεροι είναι οι κεντρώοι, οι ευρωπαϊστές, οι αντιευρωπαϊστές, οι εθνικιστές, οι αναρχικοί. Βέβαια τα ονόματα αυτά έχουν πια χάσει την ουσία τους, έχουν γίνει συνθήματα.

Η κοινωνία δεν ξέρει σε βάθος την ουσία του καθενός, προκύπτουν έτσι παράξενα φαινόμενα, οι ακόλουθοι της ίδιας κατ’ όνομα ιδεολογίας να έχουν διαφορετική αντίληψη για το τι πιστεύουν. Ο καθένας δίνει τη δική του χροιά και ίσως ενδόμυχα απορρίπτει στοιχεία που συνεισφέρουν άλλοι. Χάνεται η ουσία της ομάδας κατ’ αυτό τον τρόπο, οι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των μελών είναι ασθενείς και λίγοι στον αριθμό και συνήθως αφορούν μικροσυμφέροντα βιοποριστικής υφής.

Η συμβουλή μου για τον τρόπο σκέψης του σύγχρονου πολίτη είναι να ακολουθεί κατά σειρά δύο πράγματα, λογική και ηθική. Λογική ως ένα τρόπο ερμηνείας του κόσμου μέσω των γεγονότων και των συμπερασμάτων αυτών και ηθική ως ένα σύνολο αξιών όπως η ελευθερία του ατόμου, η δικαιοσύνη στις συναλλαγές, η ειρήνη και η ταπεινότητα χωρίς την υποταγή.