Ζωή χωρίς θεό

Είμαι άθεος κι αυτό είναι μια βαθιά πεποίθηση, έχω τις απαντήσεις που χρειάζομαι στα βασικά: ξέρω πώς είναι ο θάνατος.Αυτό που με βασανίζει είναι πως όλα βασίζονται στην τύχη, κάθε πτυχή της ύπαρξής μας είναι μια σειρά πιθανοτήτων. Δεν ξέρω πραγματικά πόση επιρροή έχουμε στην εντροπία του σύμπαντος γύρω μας και είναι αυτή η αδυναμία απέναντι στο ρου των πραγμάτων που με ταλαιπωρεί. Είναι τραγικά μοναχικό να ζεις χωρίς θεό και ταυτόχρονα να βασανίζεσαι από τόσο βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα. Ο φόβος απέναντι στην τύχη την εξυψώνει σε κάτι το θεϊκό χωρίς τα χαρακτηριστικά του θεού, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να την επηρεάσει. Η τύχη είναι ο λίθος που κάνει το σύμπαν μας μη κανονικό εκεί που υπάρχει τύχη η λογική χωλαίνει και ο άνθρωπος όντας λογικό ον δεν μπορεί να κατανοήσει την απουσία της. Συμβαίνει συχνά να καταριόμαστε την τύχη μας, βρίσκουμε όμως ποτέ χρόνο να διαλογιστούμε τις θετικές ζαριές που αυτή μας δίνει; Κανείς δεν είναι ασφαλής και η ατυχία βρίσκεται σε κάθε γωνία είναι όμως η καθημερινή προσπάθεια το κλειδί για την επίτευξη των στόχων μας ενάντια στις πιθανότητες. Όλα τα ενδεχόμενα πραγματοποιούνται στην θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα. Είναι ασφαλές να απλουστεύουμε τη ζωή μας ακολουθώντας μια ποιο χοντροκομμένη εκδοχή του δένδρου των πιθανοτήτων και παρότι τεχνικά είναι λάθος μπορούμε να θεωρούμε ορισμένα ενδεχόμενα βέβαια. Πρακτικά αυτά τα ερωτήματα οδηγούν στο βέβαιο συμπέρασμα ότι η ζωή χωρίς θεό είναι δύσκολη.

Ηθική και Λογική

Τα συνθήματα είναι η συνδετική ουσία του καρκίνου της κοινωνίας που λέγεται όχλος. Όχλος, η μάζα ανθρώπων που υπακούει σε ένα κάλεσμα για αναταραχή. Τέτοια σώματα δεν χρειάζονται τη κριτική γνώση των μελών τους, την παρακάμπτουν με τα συνθήματα, αυτά είναι που χρειάζονται και ηγέτες. Ηγέτες που άν τύχει να έχουν ορθή αντίληψη φέρνουν πρόοδο και ευημερία ενώ στην αντίθετη περίπτωση οδηγούν στην καταστροφή. Ανθρώπους δηλαδή που επιλέγουν να σκέπτονται αυτοί αντί της μάζας, που σαγηνεύουν το πλήθος και για κάποιους αποκτούν θεϊκή υπόσταση. Αυτούς που φτιάχνουν τα συνθήματα ώστε να τα υιοθετήσουν οι όχλοι. Ο όχλος συνεπώς δεν είναι αξιόπιστη μορφή στην κοινωνία, τα αποτελέσματά του είναι τυχαία, σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί την τυχαιότητα αλλά την ευδιάκριτη πορεία προς ένα στόχο, που χαλιναγωγεί την φυσική εντροπία. Οι κοινωνίες πρέπει να αποβάλλουν τα γονίδια του όχλου, δεν είναι χρήσιμος τρόπος δράσης.

Ιδεολογίες είναι πολλές. Όλοι έχουν να μας προσφέρουν ένα κομμάτι από τη δική τους. Έχουν δημιουργηθεί ομάδες μέσα στην κοινωνία που έχουν κοινή κατά τα φαινόμενα ιδεολογία. Έχουν και διάφορα ονόματα, τους ακούμε συχνά, είναι οι αριστεροί, οι δεξιοί, οι φιλελεύθεροι είναι οι κεντρώοι, οι ευρωπαϊστές, οι αντιευρωπαϊστές, οι εθνικιστές, οι αναρχικοί. Βέβαια τα ονόματα αυτά έχουν πια χάσει την ουσία τους, έχουν γίνει συνθήματα.

Η κοινωνία δεν ξέρει σε βάθος την ουσία του καθενός, προκύπτουν έτσι παράξενα φαινόμενα, οι ακόλουθοι της ίδιας κατ’ όνομα ιδεολογίας να έχουν διαφορετική αντίληψη για το τι πιστεύουν. Ο καθένας δίνει τη δική του χροιά και ίσως ενδόμυχα απορρίπτει στοιχεία που συνεισφέρουν άλλοι. Χάνεται η ουσία της ομάδας κατ’ αυτό τον τρόπο, οι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των μελών είναι ασθενείς και λίγοι στον αριθμό και συνήθως αφορούν μικροσυμφέροντα βιοποριστικής υφής.

Η συμβουλή μου για τον τρόπο σκέψης του σύγχρονου πολίτη είναι να ακολουθεί κατά σειρά δύο πράγματα, λογική και ηθική. Λογική ως ένα τρόπο ερμηνείας του κόσμου μέσω των γεγονότων και των συμπερασμάτων αυτών και ηθική ως ένα σύνολο αξιών όπως η ελευθερία του ατόμου, η δικαιοσύνη στις συναλλαγές, η ειρήνη και η ταπεινότητα χωρίς την υποταγή.

Περί σημαιοφόρων

Οι τίτλοι των ειδήσεων είναι όπως πάντα περιεκτικοί: “Με κλήρωση θα προκύπτει ο σημαιοφόρος στο Δημοτικό” , αυτά είναι τα σχέδια της κυβέρνησης για τις αλλαγές στο Δημοτικό. Δυστυχώς όπως πάντα για τα θέματα της παιδείας προκύπτει η ίδια ερώτηση, υπάρχει σχέδιο;

Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι πολύ κρίσιμη για την πορεία ενός παιδιού στα υπόλοιπα στάδια της εκπαίδευσης και αυτό γιατί θέτει τα θεμέλια. Σε ένα οποιοδήποτε εκπαιδευτικό πρόγραμμα η απόδοση μίας ομάδας μαθητών μπορεί με πληθώρα τρόπων να αξιολογηθεί. Δεν είναι απαραίτητα αυτό ενδεικτικό της νοητικής ικανότητας των μαθητών αλλά της σχέσης μεταξύ μαθητή και διδασκόμενης ύλης, αποτελεί όμως σε κάθε περίπτωση μία μετρική. Ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δεδομένης της κρισιμότητας των διδασκόμενων εννοιών δεν υπάρχει μεγάλο περιθώριο μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Είτε έμαθες κάτι, για παράδειγμα πρόσθεση είτε όχι, δεν υπάρχει μέτρια γνώση.

Θα πρέπει να είναι στόχος των διδασκόντων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση η διαφορά μεταξύ μέσης τιμής και διαμέσου να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη. Πρέπει όλοι να έχουν κτήμα τους τη γνώση σε ακέραια τμήματα όχι λιγότερο, όχι περισσότερο. Δεν αξίζει την προσπάθεια η ύπαρξη λίγων αρίστων αλλά η ποιότητα του μέσου όρου. Σε μία προέκταση η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στην βελτίωση της ώστε να ανεβαίνει η ποιότητα των μετρίων όχι στην πυραμιδοποίηση της ποιότητας των μαθητών.

Ομως δεν βλέπω το λόγο για κάποιον που είναι παράδειγμα για τους άλλους μην να αναδειχθεί. Σε προσωπικό επίπεδο όταν πήγαινα εγώ δημοτικό στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας επειδή είχαμε από ένα τμήμα 30 παιδιών οι 20 σε όλα άριστα έγινε κλήρωση μεταξύ των 20 αυτών παιδιών, προσωπικά θεωρώ ότι το υπάρχον σύστημα είναι επαρκές και ισορροπημένο καθώς οι βαθμολογίες αφορούσαν τόσο την κατανόηση της ύλης όσο και την συμπεριφορά-διαγωγή του καθενός .

Αν η κυβέρνιση θέλει πραγματικά να ταράξει τα νερά ας σταματήσει τις μαθητικές παρελάσεις κι ας αναμορφώσει το πρόγραμμα σπουδών των Θρησκευτικών από Χριστιανοκεντρικά σε μάθημα ηθικής .

Η Γλώσσα

Τα τελευταία χρόνια μεγάλη είναι η κουβέντα σχετικά με τη θέση των ξένων όρων στη γλώσσα μας. Πρέπει τα ελληνικά να εγκολπώνονται αγγλικές λέξεις ; Είναι σωστό να προσπαθούμε να μεταφράσουμε την ορολογία; Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν απλές απαντήσεις, αφενός μια γλώσσα οφείλει να κρατά τρις ρίζες της αφετέρου πρέπει να είναι πρωτίστως ένα εργαλείο, ένα ποιοτικό εργαλείο.

Οι γλώσσες έχουν λόγο ύπαρξης την επικοινωνία και οφείλουν να ικανοποιούν την λειτουργία τους αυτή με όσο το δυνατόν μικρότερη πολυπλοκότητα, να είναι λιγνές κι ευκίνητες και ταυτόχρονα εύπλαστες κι ακριβείς. Τι λόγο ύπαρξης έχει μια γλώσσα αν δεν επιτρέπει με το λιγότερο δυνατό κόπο την επικοινωνία;

Σαφώς όλα έχουν ένα παρελθόν έτσι και οι γλώσσες έχουν ρίζες στην ιστορία όσων τις μιλούσαν και αυτή η ιστορία είναι στενά σχετισμένη με τις επιρροές και τις αλλαγές που υπόκεινται οι γλώσσες. Πόση πρέπει να είναι όμως η προσκόλληση μας στο παρελθόν μιας γλώσσας και πόσο πρέπει να της επιβάλλουμε να παραμείνει “αναλλοίωτη”;

Το θέμα της σωστής ορολογίας με έχει απασχολήσει πολύ. Είναι πιο σωστό να λέμε κλιματιστικό αντί για air-condition και τηλεχειριστήριο αντί για tele-control ; Είναι, και αυτό γιατί οι λέξεις εσωκλείουν έννοιες το κλιματιστικό κλιματίζει – διαμορφώνει το κλίμα και το τηλεχειριστήριο τηλέ χειρίζεται, χειρίζεται εξ αποστάσεως. Υπάρχουν όμως και πιο δύσκολα παραδείγματα. Πώς μεταφράζεται η λέξη video ; Δεν είναι κινηματογράφος γιατί αυτή μεταφέρεται στο cinema. Αυτή τη στιγμή δεν έχω μια άξια μετάφραση για την εν λόγω λέξη.

Απόκειται στον καθένα μας να επιλέξει το πως θα επικοινωνεί, από το αν θα χρησιμοποιεί greeklish μέχρι το άν θα επιλέγει να αναζητήσει μια σωστή μετάφραση για την κάθε έννοια. Προσωπική παρατήρηση αποτελεί ότι όσο πιο πολύ μελετάμε τις ξένες γλώσσες τόσο πιο πολύ θέλουμε να χρησιμοποιούμε την κατάλληλη γλώσσα στο κατάλληλο πλαίσιο και αντίστοιχα να συνεισφέρουμε στην επέκταση της μητρικής με όρους που έχουν ακρίβεια και ταυτόχρονα διατηρούν τη μορφή της. Οι γλώσσες εξελίσσονταν και θα εξελίσσονται πάντα-είναι χρέος του καθενός η εξέλιξη αυτή να είναι προς τη βελτίωση της γλώσσας ώστε να γίνεται καλύτερο εργαλείο.